In de loop van de 18e eeuw, ontstond er in Engeland gaandeweg een voorkeur voor gemakkelijk verplaatsbare meubels : tafels, speeltafels, tafels met afhangende zijkanten, opklapbare bladen en ook dien- of serveertafeltjes. Deze laatsten “dumb-waiters” genoemd (stomme bedienden), werden aan een hoek van de eettafel geplaatst. Ze werden een niet weg te denken detail later in de loop van de 19e eeuw, in de Régency eetkamers.  Dit schitterende en enorm praktische kleinmeubel was samengesteld uit een reeks van schalen (rond of vierkant) die op orde van grootte werden gerangschikt en in het midden verbonden waren door een gedraaide pilaster. Tijdens de regeringsperiode van Jacobus I (1603-1623) veranderde er weinig aan het reeds bestaande meubilair, nochtans was dit de periode waarin een kleine maar belangrijke tafel werd uitgevonden : de gateleg table. De lange tafel bleef in gebruik, maar door haar omvang was ze echter niet voor iedere ruimte geschikt.  Daarom maakte men ook veel kleinere tafels, die een vast middenblad hadden en twee afhangende zijbladen.  Deze laatste konden worden opgeslagen, waarbij ze ondersteund werden door uitdraaibare poten.  Zo’n tafel heette in het Engels “gate-leg-table (poort-poot-tafel) omdat elk paar uitdraaibare poten was verbonden met een boven- en onderregel, waardoor als het ware een poortje werd gevormd. Nog een bijzonder vernuftig meubel uit die tijd was de “chair table”, of de stoeltafel, een combinatie van een veelal kistvormige armstoel en een tafel.  De rug van de stoel kon naar voor worden neergeklapt en rustte dan op de armleuningen en vormde aldus een tafel. Torsen waren zeer in trek vanaf de tweede helft van de 17e eeuw.  Nog kleinere tafels werden mode : speel-, toilet-, dien- en theetafels. In de loop van de 19e eeuw kende ook Engeland (net als het vasteland van Europa met Frankrijk op kop) een retrospectieve stijl waarbij men teruggreep naar vorige stijlen. Men vindt dan ook veel meubilair terug, uitgevoerd in de loop van de 19e eeuw, met stijlkenmerken van vroeger.